Poniżej zamieszczamy biogramy zaproszonych prelegentów oraz streszczenia ich wykładów, które zostaną wygłoszone podczas Kongresu. Obecnie informacje nie są jeszcze kompletne. Będziemy je sukcesywnie uzupełniać.
Dr hab. Przemysław Koprowski ukończył studia matematyczne na Uniwersytecie Śląskim w roku 1997. Trzy lata później ukończył studia podyplomowe z zakresu prawa samorządowego w Instytucie Nauk Prawnych PAN. Doktorat oraz habilitację - obie z zakresu algebry - obronił odpowiednio w latach 2001 oraz 2013. W latach 2014-2019 pełnił funkcję kierownika Zakładu Algebry i Teorii Liczb W IM UŚ. Od roku 2019 jest zastępcą dyrektora Instytutu Matematyki.
Zainteresowania naukowe Prof. Koprowskiego obracają się wokół szeroko pojętej algebry, przy czym ostatnich latach, główny ciężar badań skupia się na efektywnych metodach obliczeniowych w algebrze i algebraicznej teorii liczb.
Jest autorem dwóch książek i ponad 40 artykułów naukowych. Najważniejsze wyniki z ostatnich lat to efektywne rozwiązanie problemu czterech kwadratów w ciałach liczbowych (postawionego w roku 1899 przez Davida Hilberta) oraz opracowanie algorytmu rozkładu dla wielomianów kwaternionowych.
Prof. Koprowski jest członkiem ACM Sigsam (Special Interest Group for Symbolic and Algebraic Computations).
Liczby całkowite, wymierne i rzeczywiste stanowią fundament edukacji matematycznej, który wszyscy wynosimy ze szkoły. Jednak z perspektywy wyższej algebry są jedynie początkiem złożonej hierarchii. Istnieje nieskończenie wiele struktur, w których możemy definiować operacje arytmetyczne, a każda z nich otwiera przed nami nowe wymiary przestrzeni. Większym od zbioru liczb rzeczywistych jest zbiór liczb zespolonych. Jeszcze większy zbiór tworzą kwaterniony, które z kolei są tylko jednym z przykładów algebr Clifforda.
Podczas wykładu wyjdziemy poza bezpieczne ramy osi liczbowej i wkroczymy w świat struktur, które wymykają się intuicji. Zobaczymy jak z prostego mnożenia liczb zespolonych wyłania się rotacja i ruch po spirali. Przekonamy się jak czterowymiarowa algebra kwaternionów jest używana do opisu obrotów w przestrzeni, zaś mnożenie przez odpowiednią 4-wymiarową macierz odpowiada rzutowaniu perspektywicznemu.
Celem wykładu jest pokazanie, że algebra i geometria nie są odrębnymi dziedzinami, lecz dwiema stronami tego samego medalu, gdzie język algebry może opisywać przekształcenia i własności geometryczne.
Dr Krzysztof Ciesielski jest profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego. W pracy badawczej zajmuje się teorią układów dynamicznych, matematycznymi aspektami wyborów i historią matematyki. Jest autorem i współautorem kilkudziesięciu prac naukowych, paruset artykułów popularyzujących matematykę i kilkunastu książek, głównie popularnonaukowych. Współnie ze Zdzisławem Pogodą otrzymali za popularyzację matematyki Wielką Nagrodę Polskiego Towarzystwa Matematycznego im. Samuela Dicksteina, za książki "Bezmiar matematycznej wyobraźni" i "Diamenty matematyki" (uznane przez Polską Fundację Upowszechniania Nauki za najlepsze polskie książki popularnonaukowe polskiego autora w latach 1995-1998) Nagrodę im. Hugona Steinhausa, a za książkę "Matematyczna bombonierka" Nagrodę "Złotej Róży" za najlepszą książkę popularnonaukową wydaną w Polsce w roku 2015/2016.
w latach 1999-2012 był zastępcą redaktora naczelnego "Newsletter of the European Mathematical Society". W latach 2012-2017 był zastępcą redaktora naczelnego czasopisma "Wiadomości Matematyczne", a w latach 2018-2020 redaktorem naczelnym. Od 1996 roku wchodzi w skład Komitetu Redakcyjnego miesięcznika "Delta", w latach 2004-2019 był wiceprzewodniczącym tego komitetu, a od 2019 roku jest jego przewodniczącym. W latach 1980-2025 wchodził w skład Komitetu Okręgowego Olimpiady Matematycznej w Krakowie, przy czym w latach 1991-2008 był jego wiceprzewodniczącym, a w latach 2008-2025 przewodniczącym.
Był przewodniczącym Komitetu ds. Ławki Banacha i Nikodyma - w efekcie działalości tego komitetu postawiono ławkę z figurami tych matematyków na Plantach w Krakowie, w 2016 roku, w setną rocznicę ich słynnego spotkania ze Steinhausem. W latach 2009-2016 był członkiem Raising Public Awareness Committee of the European Mathematical Society. Od 2018 roku jest wiceprzewodniczącym World Federation of National Mathematics Competitions. W latach 1999-2008 był wicedyrektorem Instytutu Matematyki UJ ds. dydaktycznych. W 2010 roku był głównym organizatorem III Kongresu Młodych Matematyków Polskich w Krakowie.
Imię Archimedesa wielu osobom kojarzy się w pierwszej kolejności ze słynną anegdotą, według której uczony ten biegał nago po Syrakuzach i krzyczał radośnie "Eureka", co miało miejsce po tym, gdy podczas kąpieli wpadł na pomysł rozwiązania zadania dotyczącego korony władcy Syrakuz, Hierona. Z prawem, które według anegdoty odkrył podczas tej kąpieli, nazywanym obecnie jego imieniem, uczniowie spotykają się już w szkole podstawowej na lekcjach fizyki. Nic więc dziwnego, że standardowa odpowiedź na pytanie "kim był Archimedes" zazwyczaj brzmi "fizykiem". Tymczasem Archimedes, który oczywiście był także fizykiem, przede wszystkim był matematykiem i właśnie pewne wyniki matematyczne uważał za największe naukowe osiągnięcia swego życia. Jest uważany za jednego z największych matematyków wszechczasów. Na wykładzie będzie mowa o wybranych rezultatach matematycznych Archimedesa oraz o pewnych kontynuacjach jego badań, w szczególności dotyczących liczby pi, na przestrzeni wieków. O Archimedesie krąży wiele anegdot - co o nim wiadomo, co jest prawdą, a co jednak nie miało miejsca? Czy istotnie biegał po mieście na golasa?
Dr Zdzisław Pogoda jest emerytowanym pracownikiem Instytutu Matematyki UJ. Aktualnie prowadzi wykłady w Akademii Górniczo Hutniczej oraz Akademii Nauk Stosowanych w Nowym Sączu. Interesuje się geometrią różniczkową i jej zastosowaniami, historią matematyki, w szczególności historią geometrii różniczkowej i i topologii (XIX-XX wiek), a także dydaktyką matematyki w szkołach wyższych. Zajmuje się szeroko rozumianą popularyzacją matematyki. Jest autorem lub współautorem 10 książek, w tym trzech podręczników oraz ponad 150 artykułów o charakterze naukowym i popularnym. Dr Pogoda jest laureatem wielu nagród za popularyzację w tym Wielkiej Nagrody PTM im. S. Dicksteina (1995), Nagrody im. H Steinhausa przyznawaną przez Polską Fundację Upowszechniania Nauki (1999) oraz Nagrody Rektora UJ im. H. Kołłątaja (2006). Książka „Matematyczna bombonierka” napisana wspólnie z Krzysztofem Ciesielskim została uznana za najlepszą książkę popularnonaukową 2016 roku (Nagroda „Złotej Róży”).
Sfera Sⁿ odgrywa bardzo ważną rolę w rozważaniach matematycznych różnego typu. Definicja sfery jest niezwykle prosta, ale jej własności już niekoniecznie – nawet tej „poczciwej” dwuwymiarowej. Spróbujemy się przyjrzeć niektórym własnościom sfer różnych wymiarów skupiając się szczególnie na S³, która stała się bohaterką pewnej niezwykle ważnej hipotezy.
Dr Jacek Bojarski w 1988 roku ukończył Technikum Mechaniczne w Głogowie. Choć matematyka od zawsze była jego pasją, początkowo podjął pracę w warsztacie sprzętu leśnego w Nadleśnictwie Mieszkowice. W 1990 roku nastąpił przełom – rozpoczął studia matematyczne na Wydziale Podstawowych Problemów Techniki Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Zielonej Górze. Ta decyzja zapoczątkowała naukową i życiową przygodę z uczelnią (która później przekształciła się w Politechnikę Zielonogórską, a w 2001 roku – po połączeniu z WSP – w Uniwersytet Zielonogórski), trwającą do dziś.
Na trzecim roku studiów otrzymał propozycję pracy na uczelni, a jego opiekunem naukowym został prof. Roman Zmyślony. Pod jego okiem Jacek napisał pracę magisterską, a następnie doktorską, dedykowaną estymatorom bayesowskim. To właśnie Profesor, podczas wielogodzinnych dyskusji, odkrywał przed nim tajniki tego, jak „ujarzmić losowość”. Z czasem, dzięki praktycznym umiejętnościom w analizie statystycznej i modelowaniu realizował i realizuje szereg projektów badawczo-rozwojowych dla sektora biznesowego i publicznego.
Jak każdy rasowy matematyk, po powrocie do domu nie przestaje myśleć o swojej dyscyplinie. Szuka jej jednak w nietypowych miejscach: w filmie, muzyce czy malarstwie, o czym opowiada podczas wykładów i wywiadów popularyzujących naukę.
Gdzie przebiega granica między całkowitą przypadkowością, a ukrytym porządkiem? Wykład wprowadzi słuchaczy w świat teorii chaosu, pokazując, jak matematyk za pomocą narzędzi statystyki potrafi odkryć, że pozorna nieprzewidywalność rządzi się precyzyjnymi regułami. Przekonacie się, że w rękach natury chaos staje się nie narzędziem destrukcji, lecz genialnym przepisem na tworzenie struktur.
Dr Jolanta Marzec-Ballesteros pracuje na Wydziale Matematyki i Informatyki Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu od 2023 roku. Wcześniej była związana z uniwersytetami w Durham, Darmstadt, Katowicach (UŚ) i Bydgoszczy (UKW), a doktorat obroniła w Anglii na uniwersytecie w Bristolu w 2016 roku.
Jej pasją naukową jest teoria liczb oraz jej zastosowania w teorii kodowania i kryptografii. Ma też słabość do geometrii. Zajmuje się formami modularnymi - funkcjami posiadającymi niezwykle wiele symetrii, które mają tendencję do pojawiania się w najróżniejszych okolicznościach, m.in. w dowodzie wielkiego twierdzenia Fermata czy problemie upakowania sfer.
Mowa będzie o prostym narzędziu - iloczynie skalarnym, za pomocą którego można wyznaczać odległości i kąty; a co za tym idzie, również pola i objętości. Co więcej, można go stosować w różnych środowiskach, nie tylko w geometrii euklidesowej znanej nam ze szkoły. Na wykładzie przedstawimy kilka jego zastosowań. Skupimy się nie tylko na przypadku euklidesowym, ale zarysujemy również co dzieje się w większej ogólności.
Prof. dr hab. Michał Baczyński uzyskał tytuł zawodowy magistra z matematyki i stopień doktora nauk matematycznych w dyscyplinie matematyka (z wyróżnieniem) na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, odpowiednio w 1995 i 2000 roku. W 2010 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk technicznych w dyscyplinie informatyka w Instytucie Badań Systemowych PAN w Warszawie. Postanowieniem Prezydenta RP z dnia 21 września 2020 r. otrzymał tytuł profesora w dziedzinie nauk inżynieryjno-technicznych.
Jest współautorem monografii naukowej pt. Fuzzy Implications (Springer, 2008) oraz autorem i współautorem ponad 45 artykułów naukowych opublikowanych w recenzowanych czasopismach międzynarodowych. Jest także stałym recenzentem wielu cenionych czasopism międzynarodowych oraz członkiem komitetów naukowych szeregu międzynarodowych konferencji. Wyniki swoich prac badawczych prezentował na ponad 90 konferencjach naukowych, m.in. FUZZ-IEEE, EUSFLAT, IPMU, AGOP, QLSC i FSTA.
Prof. Baczyński jest prezesem (drugą kadencję) Oddziału Górnośląskiego Polskiego Towarzystwa Matematycznego (PTM), wiceprezesem Oddziału Górnośląskiego Polskiego Towarzystwa Informatycznego (PTI) oraz sekretarzem Polskiego Towarzystwa Zbiorów Rozmytych (POLFUZZ). Ponadto jest członkiem następujących stowarzyszeń naukowych: IEEE Computational Intelligence Society (IEEE CIS), European Society for Fuzzy Logic and Technology (EUSFLAT), International Fuzzy Systems Association (IFSA) oraz Polskiego Stowarzyszenia Sztucznej Inteligencji (PSSI). Jest również członkiem rad redakcyjnych kilku czasopism międzynarodowych, w tym pełni funkcję "Area Editor" w czasopiśmie International Journal of Approximate Reasoning.
Prof. Baczyński od 1995 roku pracuje nieprzerwanie w Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. Pełnił funkcje: zastępcy dyrektora Instytutu Matematyki ds. dydaktycznych (2012-2019), Dyrektora Kierunku: Informatyka, Informatyka stosowana; Matematyka na Wydziale Nauk Ścisłych i Technicznych (2019-2020), Kierownika Zakładu Informatyki i Matematyki Dyskretnej (2017-2019) oraz Koordynatora projektu „Zintegrowany Program Rozwoju Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach” (2018-2023). Aktualnie pełni funkcję Prodziekana Szkoły Doktorskiej w Uniwersytecie Śląskim w Katowicach (od 2019 roku), jest koordynatorem projektu "jUŚt transition – Potencjał Uniwersytetu Śląskiego podstawą Sprawiedliwej Transformacji regionu" i jest koordynatorem Programu Realmaths Consortium (od 2023 roku).
Na uwagę zasługuje obecność w rankingu „World’s TOP 2% Scientists” w zestawieniu "career" w latach 2020-2025 opracowanym przez Uniwersytet Stanforda, Elsevier i SciTech Strategies.
Naukowo zajmuje się podstawami matematycznymi systemów inteligentnych, w tym przede wszystkim systemów rozmytych. Bada nowoczesne metody i algorytmy agregacji informacji homogenicznej i niehomogenicznej oraz ich zastosowania w technologii informatycznej. Jego głównym przedmiotem zainteresowań naukowych są spójniki wielowartościowe stosowane w wielu różnych dziedzinach informatyki i inteligencji obliczeniowej.
Wykład będzie dotyczył logiki rozmytej (streszczenie zostanie zamieszczone niebawem).
Źródło: researchgate.net
Zostanie zamieszczony niebawem.
Zostanie zamieszczone niebawem.
